Dlaczego stary płyn chłodniczy może rozsadzić blok silnika zimą

Płyn chłodniczy nie psuje się sam z upływem czasu. Zużywa się w nim pakiet dodatków, a stężenie glikolu zmienia się w zależności od liczby dolewek wody. Płyn, który zamarzał przy minus trzydziestu siedmiu stopniach, po pięciu latach może zamarznąć już przy minus piętnastu. Zamarzając, zwiększa objętość i rozrywa elementy najbardziej podatne na uszkodzenia: przewody, chłodnicę, obudowę pompy. Kontrola, która może temu zapobiec, zajmuje kilka minut.

Spis treści:

Co dzieje się z płynem chłodniczym z czasem

Dlaczego glikol nie jest wieczny

Sam glikol etylenowy praktycznie się nie rozkłada. Starzeje się pakiet dodatków – antykorozyjnych, przeciwpiennych, smarujących pompę. Okres ich użytkowania producent określa w latach lub kilometrach przebiegu. Płyny krzemianowe służą od dwóch do trzech lat, karboksylanowe – do pięciu lat lub do dwustu tysięcy kilometrów. Druga przyczyna to dolewki. Gdy poziom spada, do zbiorniczka dolewa się wodę. Stężenie glikolu maleje. Każda taka dolewka podnosi temperaturę zamarzania.

Czym to grozi zimą

Woda przy zamarzaniu zwiększa objętość o około dziewięć procent. W zamkniętym układzie rozszerzający się płyn potrzebuje wolnej przestrzeni, której tam nie ma. Jako pierwsze pękają zwykle chłodnica i przewody – te łatwiej wymienić. Następnie mogą pęknąć obudowa pompy i zbiorniczek wyrównawczy. Pęknięcie bloku silnika lub głowicy zdarza się rzadziej. Jednak to właśnie ono zamienia tanią profilaktykę w kosztowną naprawę silnika.

Jak sprawdzić temperaturę zamarzania płynu chłodzącego

Kolor i zapach nie powiedzą nic o stanie płynu. Potrzebny jest przyrząd: areometr z pływakami albo refraktometr. Przez refraktometr ogląda się kroplę pod światło i odczytuje wskazania skali pomiarowej. Ten drugi przyrząd daje dokładniejszy wynik, a lepsze modele korygują wpływ temperatury próbki.

Udział glikolu w mieszaninie	Temperatura zamarzania
30%	około −15 °C
40%	około −24 °C
50%	około −37 °C
60%	około −50 °C

Tabela tłumaczy, dlaczego koncentratu nie wlewa się czystego: powyżej sześćdziesięciu procent temperatura zamarzania obniża się już nieznacznie, za to płyn gorzej odprowadza ciepło i mocniej obciąża pompę. Na polską zimę optymalna jest mieszanina koncentratu i wody destylowanej w proporcji 1:1.

Różowy czy niebieski antyfryz – co oznacza kolor

Jednolitego standardu barwienia nie ma. Producenci barwią płyny według własnego uznania, dlatego kolor to wskazówka, a nie gwarancja. Nie ma więc prostej odpowiedzi na pytanie, czy wybrać różowy, czy niebieski płyn chłodniczy. Najczęściej spotyka się taki podział: zielone i niebieskie płyny są krzemianowe, starszego typu. Czerwone i różowe – karboksylanowe, o większej żywotności. Fioletowe – lobrydowe, do nowoczesnych silników. Kierować się należy nie kolorem, lecz specyfikacją z książki serwisowej. Mieszanie różnych typów daje osad, który zatyka kanały chłodnicy i kanały nagrzewnicy. Zwykłym płukaniem tej usterki nie zawsze da się usunąć.

Gdzie ucieka płyn chłodniczy

Sprawny układ prawie nie zużywa płynu. Jeśli poziom spada regularnie, przyczyna istnieje zawsze – oto najczęstsze przyczyny ubytku płynu chłodniczego:

nieszczelne są przewody i ich połączenia – wycieki najłatwiej zauważyć po białawych zaciekach;
przecieka chłodnica, często przy plastikowych zbiornikach na styku z rdzeniem;
zużyty jest uszczelniacz pompy – wyciek widać od spodu, w okolicy paska;
korek zbiorniczka wyrównawczego nie utrzymuje ciśnienia i układ nie osiąga właściwej wartości;
uszkodzona jest uszczelka pod głowicą – wtedy w oleju pojawia się emulsja, a z układu wydechowego wydobywa się biała para.

Pierwsze cztery przyczyny nie wymagają drogiej naprawy, jeśli zostanie wykonana w porę. Usunięcie ostatniej usterki kosztuje znacznie więcej. Uszkodzenie uszczelki pod głowicą wykrywa się zwykle wtedy, gdy na spadający poziom długo nie zwracano uwagi.

Jak wymieniamy płyn

Wymianę płynu chłodniczego wykonujemy w takiej kolejności:

mierzymy temperaturę zamarzania i oglądamy płyn pod światło;
sprawdzamy szczelność układu pod ciśnieniem;
spuszczamy stary płyn i, jeśli widzimy osad lub rdzę, płuczemy obieg;
wlewamy płyn zgodny ze specyfikacją producenta, w podanej tam proporcji;
odpowietrzamy układ i nagrzewamy silnik do otwarcia termostatu;
kontrolujemy poziom po ostygnięciu i ponownie mierzymy gęstość.

Etap odpowietrzania układu jest najczęściej pomijany, a przecież jest krytyczny. Korek powietrzny w obiegu nagrzewnicy uniemożliwia ogrzewanie kabiny, korek przy termostacie wywołuje przegrzanie przy sprawnej chłodnicy.

Ile to kosztuje

Cena zależy od rodzaju płynu, jego objętości (od czterech do dziesięciu litrów w zależności od silnika) oraz od tego, czy konieczne jest płukanie. Osobno liczona jest wymiana termostatu lub przewodów – jeśli diagnostyka wykaże, że one również wymagają wymiany. Przy poważnych uszkodzeniach dochodzi wymiana chłodnicy. Pomiar gęstości podczas wizyty zajmuje minutę. Aktualne ceny wymiany i diagnostyki układu chłodzenia znajdą Państwo w dziale „Ceny”.

Prosimy sprawdzić płyn przed pierwszymi mrozami

Naprawa uszkodzeń spowodowanych tym, że zamarznięty płyn w chłodnicy rozsadził przewody, kosztuje kilka razy więcej niż profilaktyka. O problemie dowiadujemy się zwykle rano, gdy auto już nie odpala. Wymiana płynu chłodniczego w Poznaniu i kontrola układu – to jedna wizyta: zmierzymy gęstość, znajdziemy miejsca wycieków i powiemy, czy płyn posłuży do wiosny. Prosimy umówić wizytę w dogodnym terminie lub zadzwonić pod numer +48 880 353 599. Nasz warsztat samochodowy w Poznaniu prowadzi pięć punktów serwisowych.